6–31 X
instalacja Inkluzja
Jacek Kornacki
technika własna, 2017
współpraca przy realizacji pracy Iwona Kornacka
→ UG, foyer Budynek Neofilologii
Praca zrealizowana w ramach projektu Grass a Kaszuby/i. Grass a Kaszëbë/Kaszëbi. Grass and Kashubia/NS, Gdańska Galeria Güntera Grassa 2017
kurator Marta Wróblewska
opieka merytoryczna Miłosława Borzyszkowska-Szewczyk
Moje wspominanie ociera się przeważnie o przedmioty, kalecząc kolana albo wskrzeszając uczucie wstrętu: […]
Walizka na strychu… Kawałek bursztynu wielkości gołębiego jajka…
Komuś, kto nader wyraziście zachował w pamięci klamrę we włosach matki czy w letnim skwarze zawiązaną na cztery supły chustkę ojca albo szczególną wartość wymienną różnie ząbkowanych odłamków granatów i bomb, przychodzą do głowy – choćby w charakterze zajmującej wymówki – historyjki, w których sprawy toczą się realniej niż w życiu.
Günter Grass, Przy obieraniu cebuli,
tłum. S. Błaut, Gdańsk: Polnord 2007, 10
W swoich pracach Jacek Kornacki uprawia rodzaj prywatnej archeologii, w której poprzez odnajdywanie śladów przeszłości oswaja otaczającą go przestrzeń. Ta swoista kanonizacja prostych przedmiotów zaczerpniętych z życia codziennego poprzez nadawanie im formy artefaktów pozwala na ich włączenie do pamięci kulturowej i funkcjonowanie w niej.
Włączenie to poprzedza jednak szereg symbolicznych rytuałów, tworzących specyficzny rodzaj praktyki mnemotechnicznej, w toku której wybrane obiekty stają się źródłem pamięci i składnicą bodźców przywołujących wspomnienia.
Te z kolei są integralną częścią narracji budującej tożsamość. Wszak ćwiczenie pamięci, jak pisał Paul Ricoeur, jest najlepszym orężem w walce z zapominaniem i nie-istnieniem.
Grass a Kaszuby/i. Grass a Kaszëbë/Kaszëbi. Grass and Kashubia/NS, red. Marta Wróblewska / Miłosława Borzyszkiowska-Szewczyk,
Gdańsk: Gdańska Galeria Miejska 2017, 24–31
